هرچند آن ايمانِ با اصالت ، در مبارزه با نفس مغلوب شده است ، ولى پس از شكست و توبه به درگاه خداوند و بالا رفتن مرتبهء خوف ؛ كه منشأ آن هم ايمان قبلى مؤمن است ؛ ايمان او به عنايت خداوند به درجات بالاترى مىرسد . در اينجا امام ( ع ) به آيهء 201 سورهء مباركهء أعراف « 1 » استشهاد مىكند كه : كسانى كه داراى صفت تقوا هستند ، اگر از سوى شيطان دچار وسوسه شوند خداى متعال و پاداش و كيفر او را ياد كرده و در پرتو ياد او ، تذكّر و توجه كامل پيدا مىكنند و ناگهان به بصيرتى زائد بر آن بصيرتى كه با اصل تقوا مرتبط بوده دست مىيابند . يكى از بركات و آثار تقوا اين است كه يا انسان را در مبارزهء با نفس پيروز مىكند و يا اگر خداى ناكرده مغلوب شد ، آن تقوا سبب عنايت خداوند مىشود و او را به سوى توبه و شدّت خوف از خدا سوق مىدهد « 2 » و بصيرت بيشترى براى انسان پيدا مىشود . پس تقوا - حتّى در لغزش‌ها - راه تكامل را براى انسان باز مىكند ؛ تا چه رسد به اين‌كه هيچ لغزشى از او سرنزده باشد . « 3 » والسلام عليكم ورحمهء الله و بركاته

--> ( 1 ) . ( إِنَّ الَّذينَ اتَّقَوْا إِذا مَسَّهُمْ طائِفٌ مِنَ الشَّيْطانِ تَذَكَّرُوا فَإِذا هُمْ مُبْصِرُونَ ) . ( 2 ) . قَالَ الكاظم ( ع ) : لَا خَيْرَ فِى الْعَيْشِ إِلَّا لِرَجُلَيْنِ : رَجُلٍ يَزْدَادُ فِى كُلِّ يَوْمٍ خَيْراً أَوْ رَجُلٍ يَتَدَارَكُ سَيِّئَهءً بِالتَّوْبَهءِ وَ أَنَّى لَهُ بِالتَّوْبَهءِ ؟ وَ اللَّهِ لَوْ سَجَدَ حَتَّى يَنْقَطِعَ عُنُقُهُ مَا يَقْبَلُ اللَّهُ ذَلِكَ مِنْهُ إِلَّا بِوَلَايَتِنَا أَهْلَ الْبَيْتِ أَلَا وَمَنْ عَرَفَ حَقَّنَا وَرَجَا الثَّوَابَ فِينَا وَرَضِى بِقُوتِهِ وَسَتَرَعَوْرَتَهُ وَدَانَ بِمَحَبَّتِنَا فَهُوَ آمِنٌ يَوْمَ الْقِيَامَهء . ( إرشاد القلوب ، ج 1 ، باب 51 ، ص 173 ) خيرى در زندگى نيست مگر براى دو نفر ؛ 1 . شخصى كه هر روز كردار نيكش را زياد كند . 2 - فردى كه گناهانش را با توبه جبران كند ؛ ولى كجا است توبه براى او ؟ به خداوند سوگند ! اگر آن‌قدر سجده كند كه گردنش قطع شود خداوند توبه‌اش را نمىپذيرد مگر به ولايت و دوستى ما اهل بيت . هر كس حق ما را بشناسد و اميدوار ثواب در بارهء ما باشد و به روزى خود راضى باشد و شرمگاه خود را بپوشاند و با دوستى ما به خداى متعال نزديك شود پس او در روز قيامت در امان باشد . ( 3 ) . عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِين ( ع ) : أَكْثَرُ مَا يُدْخِلُ النَّاسَ الْجَنَّهءَ تَقْوَى اللَّهِ وَ حُسْنُ الْخُلُقِ وَ خَيْرُ مَا أُعْطِى الْإِنْسَانُ الْخُلُقُ الْحَسَنُ وَ خَيْرُ الزَّادِ مَا صَحِبَهُ التَّقْوَى وَ خَيْرُ الْقَوْلِ مَا صَدَّقَهُ الْفِعْل . ( إرشاد القلوب ، ج 1 ، باب 52 ، ص 194 ) بيشترين چيزى كه موجب ورود به بهشت مىشود تقوا و نگهداشتن حريم خداوند و نيك خويى است و بهترين چيزى كه به انسان عظا شده است خُلق نيكو است و بهترين زاد و توشه آن است كه همراه با پرهيزكارى باشد و بهترين گفتار آن است كه عمل آن را تصديق كند .